Biraz Eksik, Biraz Yorgun, Yine de Yeterli
Anne olmak…
Bazen birine hayatında hiç olmadığı kadar bağlanmak,
bazen birkaç dakika yalnız kalabilmeyi istemektir.
Bazen onunla kahkahalarla gülmek,
bazen günün sonuna zor ulaşmaktır.
Bazen ona bakarken içinin erimesi,
bazen yorgunluktan gözlerini kaçırmaktır.
Bazen bütün dünyayı karşısına alabilecek kadar güçlü hissetmek,
bazen küçücük bir anda çaresiz kalmaktır.
Bazen “iyi ki varsın” diye sarılmak,
bazen sessizce ağlayıp suçluluk duymaktır.
Bazen her şeyi onun için yapmak istemek,
bazen de kendini özlemektir.
Eskisi gibi özgür olmayı, düşünmeden hareket etmeyi,
sadece “kendin” olduğun günleri aramaktır bazen.
Ama bunların hiçbiri sevgiyi eksiltmez.
Hiçbiri anneliği bozmaz.
Çünkü annelik;
aynı anda hem sevgiyi, hem yorgunluğu taşıyabilmektir.
İyi bir anne olmak;
hiç zorlanmamak değil,
zorlandığın halde yeniden çocuğunun yanına dönebilmektir.
Ve bazen sadece şunu söyleyebilmek bile yeterlidir:
“Bugün çok yoruldum ama hala buradayım.”
Ve belki de siz annelerin en çok duymaya ihtiyacı olan şey şu:
Bir çocuğun her ihtiyacının anında giderilmesi, her isteğinin yapılması ya da her duygusunun ebeveyn tarafından taşınması gelişim için her zaman gerekli değildir.